Take That

„Take that” (złośliwości wobec rywali) to mechanika w grach planszowych polegająca na bezpośrednim i celowym zagrywaniu efektów, które szkodzą konkretnym przeciwnikom, niszczą ich dorobek lub cofają ich postępy w grze. Choć bywa blisko spokrewniona z eliminacją graczy, najczęściej nie prowadzi do całkowitego usunięcia uczestnika z rozgrywki, lecz stanowi dla niego dotkliwy cios strategiczny. W swojej turze gracz, obok standardowego budowania silniczka czy zbierania punktów, może zagrywać karty lub żetony typu bezpośredni atak, kradzież zasobów, niszczenie budynków rywala czy nakładanie kar i blokad. Mechanika ta wywodzi się wprost z tradycyjnych gier imprezowych i karcianych o wysokiej konfrontacyjności, a współcześnie najczęściej łączy się ją z grami imprezowymi, losowymi karciankami oraz tytułami z elementami blefu i negocjacji.

Wprowadza ona do rozgrywki specyficzny ładunek emocjonalny, generując momenty głośnej radości, ale też nagłych zwrotów akcji, intryg i chwilowej frustracji przy stole. Z tego powodu jest przeznaczona przede wszystkim dla grup o dużym dystansie do rywalizacji, które tolerują bezpośrednie starcia i nie traktują negatywnych interakcji osobiście, podczas gdy gracze preferujący spokojne pasjansowe budowanie własnych strategii powinni jej unikać. W praktyce mechanika ta przyjmuje różne formy, od losowych zagrywek niszczących losowego lidera, przez ukierunkowane osłabianie najbliższego konkurenta, aż po systemy licytacji zemsty, gdzie gracze mogą odpłacić za doznane krzywdy z nawiązką w kolejnej rundzie. Klasycznym i powszechnie znanym przykładem zastosowania tego rozwiązania są gry takie jak Monopoly Psy 2025 oraz Munchkin, gdzie sukces często zależy nie tyle od własnego geniuszu, ile od umiejętnego przetrwania ataków ze strony zazdrosnych rywali.