Negotiation

Negocjacje i dyplomacja to mechanika w grami planszowych, która przenosi ciężar rozgrywki z przestrzegania sztywnych reguł na otwartą komunikację, zawieranie paktów, blef oraz perswazję między uczestnikami. W swojej turze lub w wyznaczonych momentach fazy politycznej gracze mogą swobodnie rozmawiać, handlować surowcami, obiecywać poparcie militarne, grozić sankcjami lub koordynować wspólne ataki na lidera. Kluczem do sukcesu jest zdolność przekonywania innych, że współpraca leży w ich najlepszym interesie, nawet jeśli w rzeczywistości układ przynosi korzyść głównie jednej stronie.

Mechanika ta wywodzi się bezpośrednio z klasycznej gry wojennej Dyplomacja z 1959 roku, w której brak losowości wymuszał budowanie trwałych i kruchego sojusze wyłącznie poprzez słowo. Współcześnie negocjacje rzadko występują w czystej postaci i są najczęściej łączone z mechanikami kontroli terytorium, handlu oraz ukrytych ról, czego przykładem jest gra Machiavelli, gdzie gracze stale lawirują między podejrzliwością a zawieraniem doraźnych porozumień. Tego typu rozwiązania generują potężne ładunki emocjonalne, od poczucia triumfu po gorycz zdradzonych sojuszy, a rozgrywce towarzyszy wysoki poziom interakcji społecznej.

Rozwiązanie to sprawdza się przede wszystkim w grach o dużej dynamice interpersonalnej, dedykowanych dla stałych grup, które cenią psychologiczny aspekt rywalizacji i nie traktują osobistych zwrotów akcji zbyt poważnie. Wśród odmian tej mechaniki wyróżnia się układy wiążące, w których złamanie danej obietnicy jest zabronione przez zasady, oraz układy niewiążące, gdzie słowo honoru bywa jedyną, ale bardzo elastyczną walutą. Odrębną podkategorią są systemy licytacyjne i przetargowe, w których dyplomacja przybiera sformalizowaną formę oficjalnych głosowań oraz handlu wpływami.