Player Trading

Wymiana między graczami, funkcjonująca w branży pod angielską nazwą player trading, to odmiana mechaniki handlu, w której uczestnicy gry mogą w sposób bezpośredni przekazywać sobie zasoby, walutę lub przedmioty. W praktyce oznacza to, że podczas swojej tury lub w wyznaczonych momentach fazy negocjacji gracz proponuje innemu uczestnikowi transakcję na własnych warunkach. Może zaoferować nadmiar surowców w zamian za brakujący element układanki. Warunki te podlegają wolnej wycenie rynkowej i zależą wyłącznie od zdolności przekonywania oraz aktualnego układu sił na planszy.

Mechanika ta wywodzi się z klasycznych gier ekonomicznych i negocjacyjnych, gdzie interakcja społeczna stanowi główny silnik rozgrywki. Bardzo często łączy się ją z negocjacjami przy stole, licytacjami oraz zmiennym warunkiem zwycięstwa. W praktyce player trading generuje wysoki poziom interakcji negatywnej i pozytywnej, zmusza do blefowania, zawierania doraźnych sojuszy oraz uważnego śledzenia poczynań konkurencji. Daje to graczom silne wrażenie wpływu na przebieg partii i buduje emocjonalną więź między uczestnikami, choć bywa podatna na kingmaking czy impas decyzyjny. Skierowana jest przede wszystkim do osób ceniących bezpośrednią konfrontację i aspekt socjalny.

Wyróżnia się kilka odmian tej mechaniki, w tym handel swobodny, w którym dozwolone jest przekazywanie absolutnie wszystkiego za dowolną cenę, oraz handel zamknięty, gdzie transakcje odbywają się w tajemnicy przed resztą stołu, na przykład za pomocą zakrytych kart. Innym wariantem są ograniczenia przestrzenne, pozwalające na wymianę wyłącznie między graczami sąsiadującymi lub posiadającymi połączone szlaki handlowe. Klasycznymi przykładami gier wykorzystujących te rozwiązania są Catan, Gra o Tron: Gra planszowa oraz Monopoly Psy 2025.