Dice as Workers

Kości jako pracownicy, w angielskiej terminologii znane jako Dice as Workers, to odmiana mechaniki rozmieszczania pracowników, w której zasobami graczy nie są żetony ludzików, lecz rzucone kości. W swojej turze uczestnicy najpierw rzucają zestawem swoich kości, a następnie umieszczają je na dostępnych polach akcji na planszy, aby pozyskać surowce, zbudować budynki lub wykonać inne zadania. Wartość wyrzucona na ściance kości zazwyczaj decyduje o sile akcji, dostępności danego pola lub możliwości zajęcia miejsca zablokowanego już przez innego gracza. Mechanika ta wywodzi się bezpośrednio z klasycznego rozstawiania pionków, stanowiąc jego naturalną ewolucję wprowadzoną w celu dodania elementu losowości i konieczności strategicznego zarządzania tym, co przyniesie los. Często łączy się ją z budowaniem talii, zarządzaniem ręką lub silniczkiem ekonomicznym, gdzie wyniki na kościach można modyfikować za pomocą specjalnych kart, żetonów lub premii z planszy.

Rozgrywka oparta na tej mechanice generuje specyficzne wrażenia z gry, łącząc długofalowe planowanie z natychmiastową potrzebą adaptacji do niesprzyjających rzutów, co zmusza graczy do ciągłego szukania alternatywnych ścieżek i planu awaryjnego. Jest to rozwiązanie dedykowane graczom średniozaawansowanym i zaawansowanym, którzy cenią głęboką taktykę, wysoki poziom interakcji oraz sporą regrywalność wynikającą ze zmienności każdego nowego rzutu. W praktyce spotyka się różne odmiany tej mechaniki, na przykład takie, w których wartość kości określa koszt jej użycia, takie gdzie liczy się dokładny wynik oczek, lub systemy, w których kości o niższych wartościach dają mniejsze bonusy, ale pozwalają wykonać akcję jako pierwsi w rundzie.