Kooperacja ze zdrajcą

Gry z kategorii kooperacji ze zdrajcą opierają się na ukrytych rolach oraz mechanice dedukcji społecznej. Wszyscy uczestnicy dążą teoretycznie do wspólnego celu, jednak wśród lojalnych członków grupy znajduje się co najmniej jeden sabotażysta, którego zadaniem jest potajemne utrudnianie działań i doprowadzenie do porażki reszty zespołu. Tytuły te silnie akcentują blef, negocjacje oraz uważną obserwację zachowań pozostałych graczy. Rozgrywka polega zazwyczaj na wspólnym podejmowaniu decyzji, wysyłaniu minigrup na misje lub zarządzaniu kryzysowym, po czym następuje faza publicznych oskarżeń, dyskusji i głosowań mających na celu zdemaskowanie kłamcy.

Klimat takich pozycji bywa mocno paranoiczny i pełen napięcia, ponieważ nikt nie może nikomu w pełni ufać, a każde niepowodzenie uruchamia falę podejrzeń. Złożość zasad jest zazwyczaj niska lub umiarkowana, co pozwala skupić się w pełni na aspekcie psychologicznym i relacjach międzyludzkich. Mechanika ta sprawdza się wyśmienicie w gronie większej liczby osób, najczęściej od pięciu do dziesięciu graczy, na imprezach oraz spotkaniach towarzyskich z udziałem stałej grupy znajomych potrafiących odłożyć emocje na bok. Przykładami tego typu gier są Quest, The Resistance: Avalon oraz Battlestar Galactica.

Wybierając grę z ukrytym zdrajcą, należy zwrócić uwagę przede wszystkim na sztywny wymóg dotyczący liczby graczy, ponieważ wiele z tych tytułów traci sens w gronie mniejszym, niż zakładają zasady. Warto również dopasować stopień skomplikowania dedukcji i zaawansowanie dodatkowych ról do doświadczenia grupy, aby uczestnicy czerpali satysfakcję zarówno z logicznego kombinujestrowania, jak i z przekonującego kłamania w żywe oczy.